Odtwarzacze Cd Gliwice

Telewizor

Ten artykuł dotyczy odbiornika telewizyjnego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa. Telewizor z lat pięćdziesiątych Współczesny telewizor kineskopowy Telewizor, odbiornik telewizyjny (skrót TV – ang. television) – urządzenie przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu. Ruchomy obraz nadawany przez telewizję składa się z wyświetlanych jeden po drugim nieruchomych obrazów, z częstotliwością 25 lub 30 obrazów na sekundę. Pojedynczy obraz (nazywany też "klatką") podzielony jest z kolei na kilkaset linii. Typowe wartości to 625 lub 525 linii.

Spis treści

• 1 Transmisja obrazu
• 2 Systemy kodowania koloru
• 3 Rodzaje telewizorów
• 4 Funkcje spotykane w telewizorach
• 5 Istotne parametry telewizorów
• 6 Elementy składowe telewizora
• 7 Polskie telewizory
• 8 Zobacz też
• 9 Przypisy

//

Transmisja obrazu

Obraz jest transmitowany w postaci analogowej linia po linii – element analizujący przesuwa się po obrazie wzdłuż linii, a wartość sygnału w danej chwili odpowiada jasności tego punktu w tej samej chwili. W typowych warunkach pasmo sygnału telewizyjnego wynosi 6.5 lub 5.5 MHz, co daje około 800 rozróżnialnych punktów w linii. W celu uniknięcia silnego migotania obraz dzieli się na dwa półobrazy (pierwszy ma tylko linie parzyste a drugi tylko nieparzyste), nadawane jeden za drugim. W skład pełnego sygnału telewizyjnego oprócz informacji o jasności (luminancji) wchodzi też informacja o kolorze (chrominancja), sygnały synchronizujące (wyznaczające początek nowej linii i nowego obrazu) oraz dźwięk.

Systemy kodowania koloru

Piksele RGB (czerwony-zielony-niebieski) w telewizorze typu LCD: po prawej – zbliżenie pokazujące kolory pomarańczowy (u góry) i niebieski (na dole), po lewej – jeszcze większe zbliżenie pikseli tworzących te kolory. Ponieważ początki telewizji były wyłącznie monochromatyczne (czarno-białe) to wprowadzenie do telewizji koloru wymusiło stworzenie systemu kodowania koloru w sygnale telewizyjnym. W efekcie powstały trzy systemy: PAL, SECAM i NTSC, różniące się parametrami i uzyskiwaną jakością. Ze względu na miejsce opracowania systemów kodowania koloru system NTSC (Ameryka Północna i zachodnia część Ameryki Południowej) jest używany tam, gdzie telewizja używa 30 obrazów na sekundę i 525 linii, a systemy PAL i SECAM (Europa) tam, gdzie sygnał ma 25 obrazów na sekundę i 625 linii, choć systemy kodowania koloru nie są połączone ze standardem telewizyjnym "na sztywno" (standard telewizyjny opisuje częstotliwości obrazów i linii, pasmo wizji itp., a system kodowania koloru metodę dodania koloru do sygnału monochromatycznego). W zastosowaniach specjalnych (np. telewizja przemysłowa, SSTV) mogą być wykorzystywane inne ilości linii, obrazów lub pasmo wizji niż w telewizji konsumenckiej. Najczęstszym rozwiązaniem uzyskiwania różnych kolorów jest zastosowanie mieszania barw w systemie RGB (czerwony-zielony-niebieski). Obraz składa się z bardzo dużej liczby pikseli, których kolory mogą być niezależnie zmieniane. Każdy piksel składa się z trzech części świecących w kolorach: czerwonym, zielonym i niebieskim (zobacz zdjęcie obok). Odpowiednie sterowanie intensywnościami tych składowych podpikseli powoduje powstanie wypadkowego koloru całego piksela. Kolorowi białemu odpowiada maksymalna intensywność świecenia wszystkich trzech składowych, kolorowi czarnemu – wszystkie podpiksele wygaszone.

Rodzaje telewizorów

Telewizor LCD W telewizorach stosowane są następujące typy wyświetlaczy:

• CRT – tradycyjne, obraz wyświetlany jest za pomocą kineskopu. Charakteryzują się dużą obudową, dużą wagą i niskim poborem energii elektrycznej, "miękkim" obrazem. Emitują promieniowanie elektromagnetyczne, które przy dłuższych okresach emisji (oglądania telewizji) może być szkodliwe dla zdrowia, zwłaszcza małych dzieci.
• DLP – projekcyjne, często bardzo duże. Obraz wyświetlany jest na tylnej powierzchni półprzezroczystej szyby, na której z przodu ogląda się obraz
• LCD – ciekłokrystaliczne, płaskie (zajmujące mało miejsca "w głąb"), lecz mające ograniczony rozmiar ekranu. W porównaniu z monitorami CRT są one zdrowsze, gdyż nie emitują szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego, jednakże mogą bardziej męczyć wzrok ze względu na większą ziarnistość obrazu. W telewizorach LCD podświetlanie ekranu może być za pomocą diod LED dzięki którym osiągany jest większy kontrast obrazu.
• plazmowe – oparte na technologii plazmowej, wyglądające bardzo podobnie do LCD i tak jak one nie emitują szkodliwego promieniowania elektromagnetycznego oraz bardziej przyjazne dla oczu. Posiadają jednak nieco gorszą rozdzielczość i większy pobór mocy, lecz za to z możliwością zbudowania większych ekranów, lepszym odwzorowaniem barw, szczególnie czerni (wyłączony piksel w przeciwieństwie do LCD nie emituje światła), krótszym czasem reakcji oraz szerszym kątem widzenia. Transportować można je wyłącznie w pozycji pionowej (tak jak lustra czy okna), gdyż ze względu na duże gabaryty łatwo przy wstrząsach o naprężenia, które mogą spowodować nieodwracalne rozszczelnienia komórek.
• OLED – oparte na technologii organicznej, posiadają większą skalę barw i jasność oraz nie wymagają podświetlenia jak wyświetlacze LCD. Posiadają znacznie krótszy czas reakcji (rzędu 0,01 ms) oraz kontrast 1 000 000:1.
• FED (SED) - przyszłościowa technologia matryc w telewizorach i monitorach jeszcze nie upowszechniona, charakteryzuje się wysokim kontrastem statycznym oraz dynamicznym, wysoką jasnością, dobrym odwzorowaniem ciemnych odcieni, dużą szybkością reakcji oraz niskim poborem prądu.

Funkcje spotykane w telewizorach

• Teletext – sygnał cyfrowy (dołączany do emisji telewizyjnej) zawierający dane, które współczesne odbiorniki telewizyjne interpretują jako tekst. W teletekście nadawcy telewizyjni zamieszczają program telewizyjny (zazwyczaj strona 300), bieżące informacje, serwis pogodowy, sportowy, ogłoszeniowy, itp. Teletekst pozwala także wyświetlać napisy (listę dialogową) do emitowanych filmów.
• Dynamic Channel Index – umożliwia podgląd kilku stacji jednocześnie, funkcja ułatwia wybór programów telewizyjnych.
• CATS – system automatycznej regulacji kontrastu, umożliwia dopasowanie do warunków otoczenia.
• Freeze – stop klatka, pozwala zatrzymać na ekranie ("zamrozić") widziany obraz.
• Hyperband – dodatkowe pasmo telewizyjne zawierające kanały wykorzystywane przez telewizję kablową.
• PaP (ang. Picture and Picture) – obraz i obraz, ekran podzielony na dwie części umożliwia oglądanie np. dwóch programów równocześnie, wymaga wówczas dwóch tunerów.
• PaT (ang. Picture and Text) – obraz i tekst, po jednej stronie ekranu jest wyświetlana telegazeta oglądanego kanału, natomiast obraz jest nadal wyświetlany z drugiej strony.
• PiP (ang. Picture in Picture) – obraz w obrazie, wyświetlanie małego obrazu z drugiego źródła na tle pełnego ekranu, wymaga dwóch źródeł sygnału (tunerów)[1].
• PoP (ang. Picture outside Picture) – obraz poza obrazem, umożliwia oglądanie jednocześnie dwóch obrazów z różnych źródeł np. oglądanie filmu odtwarzanego z DVD i jednoczesny podgląd programu telewizyjnego lub oglądanie telewizji w małym oknie i pracę na komputerze[2].
• praca jako monitor komputera – wymaga analogowego lub cyfrowego wejścia sygnału z komputera.
• współpraca z innymi urządzeniami jak magnetowidy, DVD, aparaty cyfrowe, TV satelitarna, TV kablowa, kamery.
• funkcje zoom

Istotne parametry telewizorów

• przekątna ekranu wyrażana w calach
• proporcje boków ekranu (16:9 lub 4:3)
• kontrast
• jasność (luminancja)
• czas odświeżania ekranu
• odbiór programów PAL, SECAM, NTSC
• rozdzielczość (LCD, plazmowe, LED)
• kąt widzenia (LCD, plazmowe, LED)
• czas reakcji matrycy (LCD)
• żywotność ekranu (LCD, plazmowe, LED)
• częstotliwość odświeżania obrazu (50 Hz, 100 Hz, 200 Hz, 600 Hz)

Elementy składowe telewizora

• układ wejściowy
  • układ programująco-przełączający (procesor syntezy napięciowej)
  • głowica zintegrowana VHF/UHF
• mieszacz
• wzmacniacz pośredniej częstotliwości
• układ wizji
  • dekoder koloru
  • wzmacniacz wizji
  • kineskop
• układ fonii
  • wzmacniacz pośredniej częstotliwości fonii
  • detektor
  • wzmacniacz m.cz.
  • głośnik
• układ odchylania
  • selektor i separator
  • wzmacniacze odchylania
  • przetwornica wysokiego napięcia
  • cewki odchylające
• układy pomocnicze
  • układ sterowania – pilot zdalnego sterowania
  • dekoder sygnału stereo NICAM, układ dźwięku przestrzennego
  • układ korekcji obrazu
  • układ dekodera teletekstu
  • moduł wyświetlania obrazu w obrazie PiP

Polskie telewizory

• pierwsze modele
  • Wisła
  • Belweder
  • OT1782 – wariant Belwedera z ekranem 17"
  • Wawel
• seria kamienie szlachetne
  • Beryl
  • Ametyst
  • Turkus, Szmaragd, Jantar (identyczne elektrycznie, różnice tylko w obudowach)
  • Lazuryt
  • Klejnot
  • Nefryt
  • Topaz
  • Koral
  • Rubin (konstrukcja radziecka, ale wytwarzane również w Polsce)
  • Opal
  • Granit
• seria kosmiczna
  • Helios
  • Jowisz
  • Neptun
  • Saturn – czarno-biały
  • Uran
• Biazet TMP 201 – przenośny, czarno-biały, 12"
• Biazet 2102 – kolorowy, 21"

Zobacz też

  Wikimedia Commons ma zbiór multimediów związanych z tematem: Telewizor

• Telewizja
• Radio,
• Antena,
• mass media,
• Kino,
• HDTV,
• Złudzenie optyczne,
• Systemy emisji sygnału telewizyjnego,
• Częstotliwości kanałów telewizyjnych

Przypisy

1. ↑ Sony - Słownik
2. ↑ Daewoo Electronic

Źródło „http://pl.wikipedia.org/wiki/Telewizor”